Jest taka piękna książka Olgi Tokarczuk „Zgubiona dusza”. Kupiłam ją wiele lat temu, bo wiedziałam, że książka nie tylko jest piękna pod względem literackim i estetycznym. Ja po prostu czułam, że muszą ją mieć, bo ona zapewne opowiada o mnie. O mnie i… o mojej duszy.
Książka składa się z kilkudziesięciu, jakże wymownych, zdań, przelanych na papier przez Olgę Tokarczuk i pięknych ilustracji Joanny Concejo. Nie pomyliłam się. Książka opowiada moją historię. Ale myślę, że nie pomylę się również, jeśli powiem, że opowiada też historię, wielu, wielu ludzi.
„Gdyby ktoś umiał spojrzeć na nas z góry, zobaczyłby, że świat jest pełen ludzi biegających w pośpiechu, spoconych i bardzo zmęczonych, oraz ich spóźnionych, pogubionych dusz, które nie mogą nadążyć za swoimi właścicielami. Robi się z tego wielkie zamieszanie, dusze tracą głowę, a ludzie przestają mieć serce. Dusze wiedzą, że zgubiły swojego właściciela, lecz ludzie często w ogóle nie zdają sobie sprawy, że zgubili własną duszę.”
Tak, tak właśnie jest, jak pisze Olga Tokarczuk. Tak, ja też się czasami tak czuję. Ale wówczas nie mam wątpliwości, bo dokładnie wtedy wiem, że moja dusza została gdzieś hen daleko za mną.
Czy Ty też czasami czujesz, że zgubiłaś Swoją duszę? A może czujesz tak często? A może, powiesz, że nie, że nie czujesz, że Twoja dusza się zagubiła? Ale z drugiej strony jest Ci w życiu niewygodnie, coś Ci doskwiera, jest Ci często smutno, nie czujesz radości, jesteś w jakiejś apatii, obojętna na to, co dzieje się z Tobą, ale też i na to, co dzieje się dookoła? Jesteś jak dobrze zaprogramowany robot, wypełniasz zadania zgodnie z planem, ale nic poza tym nie czujesz, nic nie chcesz, na nic nie masz ochoty. A może jednak reagujesz, ale Twoja reakcja jest daleka od tej idealnej reakcji – jesteś zdenerwowana, wybuchowa, nic Ci nie pasuje? Czy tak się czujesz? Jeśli tak, to uwierz mi, Twoja dusza też się zagubiła. Bo jak zagubiła się dusza, to nie jesteśmy w pełni sobą, nie wykorzystujemy całego piękna, które w sobie mamy, nie wykorzystujemy danej nam mocy, danych nam talentów. I dlatego nie czujemy się szczęśliwi. Nie czujemy się szczęśliwi, bo, jak pisze Olga Tokarczuk, przestajemy mieć serce. A jak nie mamy serca, to nie mamy skąd czerpać miłości. A bez miłości, wiadomo…
Halina Poświatowska (coś ostatnio nawiedza mnie temat duszy) w swoim wierszu „Zawołaj mnie po imieniu…” pisze:
„zawołaj mnie po imieniu
a przyjdę
duszo moja (…)
i wiem że jeśli je posłyszę
to przyjdę”
Czyli sprawa nie jest stracona. Spotkanie z duszą jest zawsze możliwe. Wymaga to jednak zatrzymania, wyciszenia, oglądnięcia się za siebie, rozglądnięcia się dookoła, a najważniejsze spojrzenia w głąb siebie i zapytania, czego tak naprawdę potrzebuję, żeby dobrze czuć się ze sobą.
Ostatnio zgubiłyśmy się z moją duszą. To znaczy ja ją czułam. Bardzo ją czułam, gdy sama nie czułam się za dobrze z tym, jak wyglądają moje dni. Dni skupione głównie na tym co muszę, a nie na tym co potrzebuję i chcę. Dni, które umykały mi niepostrzeżenie. Dni, kiedy zmęczenie, a tym samym zniechęcenie, apatia, nie pozwalały mi żyć tak, jakbym chciała i robić to, co jest moim talentem, co jest dobre dla mnie i wierzę, że dobrze robi innym. A dusza wołała tak, że aż czułam wewnętrzne rozerwanie, wewnętrzny krzyk, żebym zwolniła, żebym odpuściła, wsłuchała się w siebie i zrobiła to, co jest dla mnie dobre.
Bo dusza to przede wszystkim dar, który otrzymujemy, gdy przychodzimy na świat, a może nawet już wcześniej. Dar, który jest ukryty głęboko w nas, ale który wyrywa się z nas i woła, gdy go nie słuchamy. Dusza to najlepszy z drogowskazów, który opierając się na tym, co dla nas dobre, co dla nas ważne, jaki talent posiadamy, prowadzi nas najlepszymi dla nas życiowymi ścieżkami, sprawiając, że nasze życie jest piękne i wartościowe.
PS Polecam serdecznie książkę Olgi Tokarczuk „Zgubiona dusza” oraz wiersz Haliny Poświatowskiej „Zawołaj mnie po imieniu” w pięknej muzycznej interpretacji Aleksandry Tockiej, który możesz odsłuchać tutaj
