Czy zastanawiałaś się kiedyś, że to jest niesamowite, że jesteś na tym świecie? Przecież mogło Ciebie nie być. Mogło nie być Ciebie, mnie i wszystkich, którzy są. Po prostu są. Spośród nieskończonej liczby możliwości, to my jesteśmy. Zostaliśmy obdarowani życiem. Zostaliśmy powołani do życia.
Życie to dar. Wielki dar. Ale też i wielka odpowiedzialność. Bo skoro jesteśmy wybrańcami, to powinniśmy to docenić. Powinniśmy za ten bezcenny dar być wdzięczni. Powinniśmy ten dar szanować i pielęgnować, jak największy skarb. Bo tak, to jest największy skarb, jaki posiadamy.
Czy zawsze wywiązujemy się z naszych zobowiązań wobec życia? Czy nie traktujemy go, jak coś oczywistego. Jest, bo musi być. Jest, bo jest. W pośpiechu, gonitwie dnia codziennego, nie znajdujemy miejsca na refleksję, co jest w życiu najważniejsze. A najważniejsze jest przecież samo życie.
Każdy z nas dobrze wie, dobrze czuje, jaka część naszego życia wymaga zauważenia, dopieszczenia, zaopiekowania. Każdy wie, czego mu w życiu brakuje. Może więcej radości, może więcej ciszy, spokoju, może większej troski o ciało, a może o duszę, może realizacji jakiejś misji, a może odpuszczenia czegoś lub akceptacji? Ty wiesz. Ja wiem. Więc zróbmy to! Wykonajmy pierwszy gest! A potem kolejny, kolejny i kolejny… Nie zmarnujmy naszego daru. Nie zmarnujmy życia.
Dziękuję, że jesteś
Asia
