Po tym, jak uświadomiłam sobie, że moje życie jest darem, że nie jestem w tym miejscu przypadkowo, doszła do mnie kolejna wiedza. Wiedza równie ważna, bo umocniła moją wiarę w sens mojego istnienia.
Jestem niezbędnym elementem Wszechświata. Beze mnie byłby on niekompletny.
Zastanów się, czy gdyby Twoje istnienie nie było ważne, gdyby nie miało stanowić jakiejś części z całości, to po co miałabyś pojawiać się na tym świecie? Jaki byłby tego cel?
Patrząc na nasze istnienie z perspektywy elementu jakiejś całości, dociera do nas sens naszego pojawienia się w tym życiu. Urodziliśmy się po coś. Mamy jakieś zadanie do spełnienia. Mamy jakąś misję. Więc jeśli kiedykolwiek przyjdzie Ci do głowy myśl, że Twoje życie jest bez sensu, to przypomnij sobie, że jesteś niezbędnym elementem Wszechświata i bez Ciebie byłby on niekompletny. I zachwyć się tym. Poczuj się ważna. Poczuj swoją wartość. Bo jesteś tak samo ważna, jak każda istota na ziemi. Tak samo ważna i wartościowa jak Twój sąsiad, jak Twoja koleżanka, jak prezydent kraju, król czy nawet Papież. Uwierz w to i zrób wszystko, żeby pięknie wypełnić misję z jaką przyszłaś na ten świat.
W książce „Dobre życie” dr Gladys McGarey pisze:
„Ta perspektywa odzwierciedla moją głębszą filozofię – że każda jednostka jest częścią większej całości. Tak jak wszystkie komórki naszego ciała pracują dla utrzymania zdrowia, to i wszystko, co ożywione działa razem, żeby stworzyć Wszechświat, w którym żyjemy. Każdy z nas jest zatem zarówno wyjątkowy, jak i niezbędny”.
Dalej dr McGarey pisze:
„Lubię myśleć o nas jak o puzzlach, ponieważ daje to każdemu przestrzeń na bycie wyjątkowym. (…) Postrzeganie życia w ten sposób pomaga nam zrozumieć, że każdy z nas jest unikalny i niezbędny. Czy kiedykolwiek zdarzyło ci się, że niemal ukończyłeś układać puzzle i okazało się, że brakuje jednego elementu? Pamiętasz? To był dopiero kryzys!”
To niesamowite, ale dzisiaj od rana chodzą za mną słowa piosenki Anny Marii Jopek. Chyba nie bez powodu.
„Jestem piasku ziarenkiem w klepsydrze
Zabłąkaną łódeczką wśród raf
Kroplą deszczu
Trzciną myślącą wśród traw
Ale jestem”
Czyż to nie jest piękne, że wnosimy coś do wielkiego projektu, jakim jest życie? I że bez nas ten projekt nie miałby takiej wartości jaką ma? Dla mnie to jest zachwycające. A dla Ciebie? Jak się z tym czujesz?
Z radością z naszego współistnienia
Asia
